Νόσος του Πάρκινσον

Είναι μια αργά προοδευτική νευρολογική νόσος που αναπτύσσεται λόγω βλάβης και καταστροφής των κυττάρων ντοπαμίνης στον εγκέφαλο. Τα συμπτώματα της νόσου του Πάρκινσον εμφανίζονται όταν τα εγκεφαλικά κύτταρα που παράγουν ντοπαμίνη, μια χημική ουσία που μεταδίδει μηνύματα μεταξύ των περιοχών του εγκεφάλου και ελέγχει τις κινήσεις του σώματος, χαθούν.

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ

Τρέμουλο

Δυσκολία στην κίνηση ή στο περπάτημα

Μη αιώρηση των χεριών κατά το περπάτημα

Σμίκρυνση στη γραφή

Δυσκοιλιότητα

Χαμηλόφωνος λόγος

Η νόσος του Πάρκινσον, η οποία εκδηλώνεται με συμπτώματα όπως η κύφωση ή η κλίση προς τα εμπρός, είναι γενικά γνωστή ως νόσος των ηλικιωμένων. Επειδή είναι μια ύπουλη και αργά προοδευτική νόσος, μπορεί να παραμείνει αδιάγνωστη για μεγάλο χρονικό διάστημα. Ενώ η ηλικία έναρξης κυμαίνεται μεταξύ 40 και 70 ετών, γενικά εμφανίζεται μετά την ηλικία των 60. Η νόσος είναι πιο συχνή στους άνδρες από ό,τι στις γυναίκες. Ενώ είναι γνωστό ότι η βλάβη στα κύτταρα που παράγουν ντοπαμίνη προκαλεί τη νόσο του Πάρκινσον, η αιτία αυτής της βλάβης είναι άγνωστη. Πιστεύεται ότι η γενετική προδιάθεση και οι περιβαλλοντικοί παράγοντες παίζουν ρόλο σε αυτή τη νόσο. Τα τελευταία χρόνια, οι μελέτες έχουν δείξει όλο και περισσότερο ότι οι διαταραχές της εντερικής χλωρίδας αποτελούν σημαντικό συντελεστή.

Η διάγνωση της νόσου του Πάρκινσον δεν είναι δυνατή μέσω εργαστηριακών εξετάσεων ή ακτινογραφιών. Η διάγνωση μπορεί να γίνει μόνο από νευρολόγο με βάση τις πληροφορίες που συλλέγονται από τον ασθενή και την οικογένειά του, καθώς και από τη φυσική εξέταση. Όγκοι του εγκεφάλου, ορισμένα φάρμακα και ορισμένες αγγειακές παθήσεις μπορούν επίσης να προκαλέσουν συμπτώματα παρόμοια με αυτά της νόσου του Πάρκινσον. Αυτή η διάκριση πρέπει να γίνει κατά τη διάγνωση.

Τα φάρμακα που χρησιμοποιούνται στη θεραπεία της νόσου του Πάρκινσον στοχεύουν στην αντικατάσταση της χαμένης ντοπαμίνης ή στην αναστολή της διάσπασής της. Η μυϊκή δυσκαμψία, οι τρέμουλοι και η βραδύτητα στην κίνηση πιθανόν να βελτιωθούν με τη φαρμακευτική αγωγή. Ο πρωταρχικός στόχος στη θεραπεία της νόσου του Πάρκινσον είναι ο ασθενής να αισθάνεται καλά στην κοινωνία και να μπορεί να εκτελεί τις καθημερινές του δραστηριότητες χωρίς βοήθεια ή δυσκολία. Εάν εμφανιστούν παρενέργειες, είναι σημαντικό να εντοπιστούν και να αντιμετωπιστούν αντί να αλλάξει το φάρμακο ή ο γιατρός. Οι αλλαγές στη διατροφή, η τακτική άσκηση και η ψυχολογική υποστήριξη συνεισφέρουν στη θεραπεία. Η χειρουργική επέμβαση είναι επίσης δυνατή επιπλέον της φαρμακευτικής αγωγής. Εάν η νόσος δεν μπορεί να διορθωθεί και τα φάρμακα δεν είναι αποτελεσματικά, η χειρουργική επέμβαση μπορεί να αποτελέσει μια επιλογή.